onsdag 14. juni 2017

Sommaravisa

Finaste Lene Simonnes held yogatimar i friluft i Kvinnherad i sommar. Anbefalast av underteikna!


Eit nytt magasin er ute frå Kvinnheringen. 
Eg har farta rundt i denne flotte kommunen og prata med 
masse fine folk, og nokre dyr. Dersom du vil lesa om litt av kva
Kvinnherad har å by på denne sommaren, kan du sjekka opp denne lenka.







Eg er heldig som har ein slik god grunn til å oppsøka
nye stader og spanande folk. Livet som frilanser passar meg ypparleg!


Og ja, eg veit det er temmeleg tyst frå meg om dagen,
men igjen kan eg melda om at eg har hatt den travlaste perioden
i Hildring si historie denne våren. Det går nesten på hogg og belegg,
men travlare skal det bli. 

Til hausten tek eg til med heiltidsstudie (!) i kunsthistorie i Bergen,
og tenker å halda fram med både frilansing og fotografering og
grafisk designing så mykje eg orkar. 
I tillegg skriv eg etterkvart meir og meir,
kaaanskje det kjem noko utav det òg ein vakker dag?


Kaldestadfestivalen - eit knippe av mine heltar fyller ein dag til randen med kultur.
 Denne gjengen er nokre av mine heltar, både innan musikk, kunst og litteratur.
Kvinnherad altså! 

Kor skal din hund i ferien? Hardanger hundepensjonat i Jondal tilbyr god stemning
og all inclusive til familiens pelskledde. Solbriller må ein ta med sjølv. 



© Jorun Larsen / Kvinnheringen





fredag 3. februar 2017

Ting på gong


I dag er det fulldistribusjon av Kvinnheringen, tema er kreft.
Overskotet frå produksjonen går til Kreftforeningen, og det er samstundes
oppretta ein eigen innsamlingsaksjon på denne lenka
den er open for alle til å støtta det gode arbeidet foreninga gjer.



Eg har bidrege med nokre av sakene. 
Det har vore eit viktig, tidvis vanskeleg og veldig givande arbeid,
og eg er takksam for å både kunna bidra, og for at folk har takka ja 
til å prata med meg og dei andre journalistane om dette. 
Det er ikkje det lettaste å bretta ut i lokalavisa...


I morgon er det verdas kreftdag, så fokuset kjem i samband med denne dagen.



*




I morgon har eg også andre saker på agendaen.
Eg skal ha mitt første foredrag og bildevisning under
Haugesund Fotofestival, som startar i kveld. Yay!


Eg har difor den siste månaden sortert litt i arkivet mitt,
og prøvd å formulera meir om tankane mine rundt eige fotografi. 
No håpar eg berre at stemma held, eg har sjølvsagt blitt forkjøla.
Spent er eg iallfall, og håpar det eg kan fortelja om Sjølvportrettet
kan vera interessant for dei som kjem for å høyra!


Her er resten av programmet;



Eg vart invitert av Haugaland Fotoklubb,
tykkjer det er veldig stas å bli spurt om å fortelja om arbeidet mitt!



*



På søndag er eg med som jurymedlem i UKM-mønstringa i
Kvinnherad. Trur det blir ein fabelaktig avrunding på 
ei innhaldsrik helg. Flinke ungdommar gjer meg alltid litt varm om hjarta.

Tenker forresten på eit nytt fotokurs for ungdom,
meir om det kjem når eg har tenkt litt ferdig!




*




mandag 30. januar 2017

Framleis tilstades

Pinhole frå Omvikdalen. © Jorun Larsen

*

Då har eg logga av facebook, og det kjennes godt.
Sjølv om eg har vore overtydd om at ein må vera tilstades, 
synleg og aktiv på all slags sosiale medie for å lukkast med
ei lita bedrift, har eg endra meining.


Ein skal ikkje halda fram i ei overbevisning berre fordi ein trur ein har rett.
Facebook har den siste tida vore full av reklame og sponsa hendingar,
innlegg frå vener, veners vener, og deira vener igjen 
- og resultatet har vore at eg har fått dette i fleisen dag etter dag,
utan at eg har sjans å velga kva eg vil sjå eller om eg vil sjå det.


Facebook er blitt eit kommentarfelt under ein relativt dårleg avisartikkel.
Eg orkar ikkje lesa slikt, så no orkar eg ikkje facebook heller.


Instagram er eg framleis glad i, og ein kan framleis nå meg der,
via epost og telefon. Eg er også veldig glad i brev.



*



Det har forresten vore ein stor suksess så langt å ikkje ha studio.
Eg har hatt nokre nydelege heimebesøk til små, nye verdsborgarar,
og dei søv seg igjennom økta i trygge omgivnadar. 
Her er ein smak frå eitt av dei siste heimebesøka,
finaste guten!







© Jorun Larsen



tirsdag 4. oktober 2016

Heimesessions



Må dela litt bilder av desse nydelege brødrene.
Som ein ser er den minste av dei ganske nyfødd,
og eg vart invitert heim til dei for å fotografera.
I bagen hadde eg nokre bakgrunnar og klemmer til å festa dei med. 
Eg nytta kjøkenbordet som bakgrunnsoppheng.
Lyset flauma inn vinduene.


Eg trur dette er den mest naturlege og behagelege situasjonen for ein
nyfødd knøtt å bli fotografert i. Foreldra slepp å fylla bilen 
med baby, eventuelle søsken og utstyr. Luktene, temperaturen, lydane... 
Alt er slik den vetle er van med. At det kjem nokon med kamera 
er nok ikkje heilt uvanleg det heller for ein nyfødd verdensborgar.


Studionøklane er no levert til huseigar.
Og eg er klar for fleire slike heimesessions!







© Jorun Larsen






mandag 26. september 2016

Familiealbum


Eg veit med meg sjølv at når eg tillet endringar,
og ikkje tviheld på det trygge, gode, som alltid har vore,
der er nok der ute eg veks mest og får dei beste erfaringane.
No har eg pakka meg ut av studio, det er berre levering av nøklar
som står igjen før det kapittelet er forbi.

*

Er det nokon forretningsmenneske som treng lokale? 
Hyl ut i so fall, eit passe stort hus med enorme mengder sjarm,
plassert midt i smørauga.

*

Men det var ikkje det dette innlegget skulle handla om. 
Dette innlegget skal handla litt om framtida -
som btw vil innehalda alt det eg tidlegare har tilbydd.
Eg vil fotografera folk sine store og små livshendingar,
vera med å gi liv til familiealbum med bilder frå desse stundene,
og eg kan framleis fotografera med nøytrale bakgrunnar
(kor som helst), men også - forhåpentleg - meir ute i naturen,
som eg gjorde med denne nydelege flokken.

Eg har fleire gonger dratt med meg folk til denne vakre bjørkeskogen
på veg opp Aterstad inst i Omvikdalen. Maur, saueskit, ei lokkande elv
og ei tidvis seig og blaut myr - denne plassen har alt for å få levande bilder.
Gi born ei naturleg leikestue - og dei finaste smila kjem heilt av seg sjølv.
Eg opplever at spesielt ungar opplever fotoseansen som mykje kjekkare
når ein tar det ute i naturen. Der dei kan forundra seg, 
og i stor grad herja og leika slik dei instinktivt gjer når dei er ute.
Jadajada, eg har pedagogikk frå lærarskule i ryggsekken,
eg vil at ungane skal få gode opplevingar, og kanskje til og med 
minnast fototuren som ein morosam dag, når dei ein dag er vaksne og ser
igjennom bildene for n´te gong.

Men eg elskar også når dei trassige toåringane kjem i studio og overkøyrer foreldra totalt.
Når femåringane gøymer seg under bordet, og berre høyrer det dei vil høyra.
Og når treåringane til nød stiller seg der ein ønsker dei skal stå 
- slik at lyset fell fint på dei, men dei stiller seg med ryggen til kamera. 
Det er sjølvsagt ikkje alle gonger dette skjer, men heller ikkje sjeldan.
Om eg hadde fått lov å laga ein serie på trassige ungar 
(og stressa foreldre) i fotostudio-setting, ville eg gjort det. 

I naturen har eg ikkje hatt denne opplevinga ein einaste gong.
Ungane vert drivne av sin eigen motivasjon, dei får lov å styra ståket,
og når dei gøymer seg er det ikkje under eit bord, men bak eit tre.
Og slikt blir det nydelege minner av. 

*















© Jorun Larsen




onsdag 14. september 2016

Ryddesal

Eg flyttar ut av studio no i september. 
"Så dumt det ikkje gjekk", seier dei fleste,
og eg må sei at det gjekk heilt fint, det passa meg berre ikkje.
Passa ikkje arbeidsflyten min, livssituasjonen min. 
Eg tykkjer det er heilt greit å ha prøvd, 
men eg går heller ikkje med sko som ikkje passar 
eller kjennes gode... 

Med frilansing i blodet er eg herleg rotlaus og innimellom rastlaus.
Då er det befriande å jobba kor som helst, utan å sitja igjen med 
dårleg samvit for eit tomt lokale i Rosendal. 

Håpar nokon andre pustar liv i lokalet der,
at dei faktisk treng det og er tilgjengelege.

Eg elskar fridomen ein har med å driva for seg sjølv.
At eg kan jobba både ute og inne, på reis, heime hos meg eller hos andre 
- alt utstyret eg har kan eg ta med kor det skulle vera. 
Ei herleg kjensle, ein herleg arbeidssituasjon å vera i.
Ingen begrensing, akkurat som eg likar det.

*

MEN!
Det er ikkje alt eg vil ha plass til når eg flytter kontoret heim igjen.
Difor vil eg ha flyttesal på plakatane eg har ståande.
Det er nokre igjen av kvar av desse her, og dersom nokon vil kjøpa,
er det førstemann til mølla som gjeld.

Legg ut bilde av dei ulike seriane under, 
send meg ein epost dersom det er noko som fell i smak!
post@hildringdesign.no


Storleik og pris står på kvar serie.

Løyp og kjøyp!

*

*




© Jorun Larsen




mandag 27. juni 2016

I den romantiske baronihagen



*

Altså. No er sommarmagasinet til Kvinnheringen ute.
Og ein av dei søtaste reportasjane eg laga var denne.
Med eit par dedikerte modellar fekk eg sett fokus på den
romantiske hagen som omsluttar det vesle slottet frå 1665.
Berre hagen åleine er ein turistmagnet, og fungerer som ein
leikeplass for oss som bur her året rundt. 
Baroniet er råflott det også, og sjekk ut kulturprogrammet HER,
for der vert det servert perler som jordbær på eit strå.



Tusen, tusen, tusen takk til mine kjempedyktige modellar,
Marie og Lavrans var med på å fortelja om kor romantisk det er,
på eit veeeldig profesjonelt nivå. All æra til dei!


*


Her er nokre av bildene frå vår vetle fotosession.
Smelt i veg!


*









© Jorun Larsen